ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΝΑΔΟΧΗΣ

Η αναδοχή, ως θεσμός παιδικής προστασίας από τις αρχές του 20 ου αιώνα, αφορά την ανάληψη της φροντίδας ενός ανήλικου τέκνου έως 16 ετών από ανάδοχη οικογένεια ή ανάδοχο άτομο. Εφαρμόζεται σε περιπτώσεις όπου το ανήλικο τέκνο στερείται τη φροντίδα και τη στήριξη της φυσικής οικογένειας λόγω έκτακτων είτε χρόνιων αναγκών όπως ασθένεια γονέων, ατύχημα, διαπίστωση ακαταλληλότητας τους κ.α. Η ανάδοχη οικογένεια δεν αποκαθιστά αλλά αναπληρώνει την αδύναμη φυσική οικογένεια, προσφέροντας στο ανήλικο τέκνο ικανοποίηση των βιολογικών αναγκών του, ασφάλεια, αγάπη και τη δυνατότητα να μεγαλώσει, να αναπτύξει την ταυτότητα του και να αποκτήσει εμπειρίες και ερεθίσματα μέσα σε ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον. Επίσης η ανάδοχη οικογένεια βοηθά στην ομαλή αποκατάσταση και επιστροφήτου παιδιού στη φυσική οικογένεια μακριά από το στίγμα του Ιδρύματος.

Σε αντίθεση με την υιοθεσία, στην περίπτωση αναδοχής τέκνου, οι έννομες σχέσεις μεταξύ ανηλίκου και φυσικής οικογένειας παραμένουν αμετάκλητες, εφ'όσον ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά. Είναι υποχρέωση των αναόδοχων γονέων να διευκολύνουν την επικοινωνία και τη διατήρηση των προσωπικών σχέσεων μεταξύ ανηλίκου και φυσικών γονέων από την στιγμή που δεν υπάρχει δικαστική απόφαση και δε βλάπτει τα συμφέρονται του ανηλίκου.

Το Κέντρο εφαρμόζει από τον Νοέμβριο του 2004 πρόγραμμα ανδοχής, στο πλαίσιο του οποίου του οποίου πραγματοποιούνται από ειδικούς επιστήμονες αξιόλογες προσπάθειες βελτίωσης και προώθησης του θεσμού, με σκοπό την αποασυλοποίηση και αποιδρυματοποίηση των παιδιών. Επίσης, στόχος του προγράμματος είναι η εξάλειψη περιπτώσεων εξάρτησης και δυσχερούς μεταχείρησης ενός σημαντικού πληθυσμού παιδιών από την ανίκανη για την φροντίδα τους, φυσική οικογένεια. Το Κέντρο πιστεύει πως η κινητοποίηση και η ευαισθητοποίηση στο χώρο γτης αναδοχής, ως βασικός παράγοντας παιδικής προστασίας, αποτελεί ιδιαίτερη πρακτική, η οποία προσελκύει το ενδιαφέρον όλων των πλευρών, στην προσπάθεια ανάπτυξης ενός δικτύου αναδοχής με έμφαση στην επικοινωνία και τη συνεργασία μεταξύ φορέων

Τι είναι αναδοχή :

Αναδοχή είναι η φιλοξενία παιδιών που από έκτακτες ή χρόνιες ανάγκες, ατύχημα, διάλυση ή ακαταλληλότητας της οικογένειας βρίσκονται σε ανάγκη.

Είδη αναδοχής Συγγενική αναδοχή :

Οι συγγενείς καλούνται, αν θέλουν, να πάρουν το παιδί του οποίου η οικογένεια βρίσκεται σε κρίση.

Μεσοπρόθεσμη αναδοχή:

Αναδοχή με διάρκεια μέχρι 2 χρόνια, έως ότου η οικογένεια ξεπεράσει την κρίση, άλλως γίνεται μακροπρόθεσμη.

Μακροπρόσθεσμη αναδοχή:

Αναδοχή σε παιδιά που δεν πρόκειται να επιστρέψουν στην οικογένεια τους.

Αναδοχή φιλοξενίας:

Φιλοξενία σε παιδιά για Σαββατοκύριακο. γιορτές ή καλοκαίρια.

Ποιος μπορεί να γίνει ανάδοχος γονέας:

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή αναδοχής, οι κοινωνικοί λειτουργοί μπορούν να κρίνουν την καταλληλότητα των αναδόχων γονέων. Μερικές φορές οι ενδιαφερόμενοι μετά την παρουσίαση του προγράμματος, ανακαλύπτουν ότι δεν τους ταιριάζει ο θεσμός.

Ποια είναι τα προσόντα των αναδόχων γονέων:

Αγάπη και υπομονή για το παιδί κάποιου άλλου. Ο ιδανικός ανάδοχος γονέας δεν

περιγράφεται, γιατί οι ανάγκες των παιδιών ποικίλουν. Το ιδανικότερο θα ήταν οι

ανάγκες κάθε παιδιού να ταυτίζονται με αυτές του ανάδοχου γονέα.

Η αναδοχή είναι μιά μορφή εργασίας στην οποία πρέπει να συμμετέχει όλη η

οικογένεια. Οι ανάδοχοι γονείς συζητούν με τους κοινοονικούς λειτουργούς για την

ηλικία και το φύλλο του παιδιού το οποίο νομίζουν ότι μπορούν να φροντίσουν

καλύτερα.

Ποιο το όριο ηλικίας για τους ανάδοχους γονείς:

Δεν υπάρχει συγκεκριμένο όριο ηλικίας. Κάθε αίτηση εξετάζεται ξεχωριστά.

Ποια η διαφορά μεταξύ Υιοθεσίας και Αναδοχής:

Η Υιοθεσία είναι νομική πράξη, με την οποία το παιδί έχει όλα τα προνόμια ενός φυσικού παιδιού και η οικογένεια έχει τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι του. Το ανάδοχο παιδί κρατάει την δική του ταυτότητα και εξακολουθεί να είναι νόμιμο παιδί των φυσικών του γονέων.

Ποια είναι η ανταμοιβή της αναδοχής:

Ανταμοιβή της αναδοχής είναι το χάδι, το χαμόγελο, η αγκαλιά και η αγάπη του παιδιού που θα δείτε ύστερα από τις δικές σας φροντίδες, να γυρίζει ευτυχισμένο κοντά στην φυσική του οικογένεια ή να πατά με σταθερά πόδια στη ζωή.